Wspólna wystawa Artura Żmijewskiego i Pawła Althamera wyrasta z praktyki spotkań – momentów, w których indywidualne języki artystyczne tracą autonomię, a przez rozciągnięty proces autorstwo ulega rozszczepieniu. Mówiąc o wystawach duetów często mówi się o istniejącym “dialogu”. W tym przypadku jest to forma współistnienia: pogłębionej, duchowej rozmowy, której wizualna część filtruje obraz kondycji ludzkiej, przyrody, etniczności i przenikania się kultur. 

Poprzez to zjednoczenie, w przestrzeni pomiędzy powstaje opowieść o podmiotowości w stanie przejścia – o materii ludzkiej i nie-ludzkiej, o figurze, która ulega deformacji, powieleniu, podziałowi. Każdą z prac artyści wykonują jako jedno ciało, a dokładny wkład każdego z nich nie jest możliwy do zidentyfikowania. To co powstaje, przekracza w pewien sposób każdego z nich, bo za rękę prowadzą dwie wyobraźnie. 

Efektem współdzielonego procesu są wykonywane razem prace, które także funkcjonują w nieustannym dialogu. W oparciu o obiekty znalezione i archiwalne powstają pełnoskalowe metalowe rzeźby, studia głowy i fragmenty anatomii, które duchowo uzupełniają prace na rysunkowo-malarskie. Rzeźbiarska sylwetka człowieka jest tu rozumiana nie jako klasyczne studium formy, lecz jako pole negocjacji między tym, co wspólne i tym, co nieprzystawalne. W obrazach pojawia się rozdwojenie przypominające zapis rozmowy: nerwowej, warstwowej, czasem brutalnej. Rysunek jest pełen napięcia i niemożności synchronizacji – jakby dwie lewe ręce próbowały wykonać jeden gest. Pytania o etniczność i sprawczość ciała wyłaniają się tu nie wprost, lecz poprzez materialność i intensywność. Na nas już czas to rozmowa, która nie dąży do zgody, lecz do trwania.

Współpraca merytoryczna: Natalia Barczyńska