Kobiety–Anteny to duet artystyczny tworzony przez Agatę Lankamer (ur. 1994) i Agatę Konarską (ur. 1995), aktywny od 2021 roku. Ich wspólna praktyka łączy zainteresowania posthumanizmem, nowymi technologiami, science fiction oraz ezoteryką. Artystki działają głównie w obszarze sztuki cyfrowej, tworząc instalacje wideo, immersyjne środowiska oraz doświadczenia gamingowe, w których często pojawiają się elementy performansu i narracji. Obie ukończyły kierunek Sztuka Mediów na Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie w 2023 roku. 

Duet prezentował prace m.in. w galerii Jak zapomnieć w Krakowie (2025), Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski w Warszawie (2024), galerii G99 w Brnie (2024), Rondzie Sztuki w Katowicach (2024) czy Studio BWA Wrocław (2023). W 2023 roku zrealizowały także projekt kuratorski Pursue the Sandy Tails w ramach rezydecnji w  A&O Kunsthalle w Warszawie. LoRa – tytuł projektu rozwijanego obecnie przez Kobiety  Anteny i prezentowany na wystawie Cruel Choreographies – odnosi się do techniki  stosowanej w sztucznej inteligencji, pozwalającej na efektywne dostrajanie dużych modeli  generatywnych bez potrzeby trenowania ich od podstaw, a jednocześnie sugestywnie  przywołuje imiona kobiet z filmów pornograficznych.  

Chloé Arrouy (ur. 1993 we Francji) w swojej twórczości bada tematykę buntu i rebelii, poruszając się między motywami piękna i bólu, zmysłowości i surowości. Poprzez rzeźbę bada emocjonalną moc przedmiotów, form i symboli, czerpiąc inspirację z bondage, okresu dojrzewania, ale także czasami z przestarzałych lub staromodnych światów, na które nikt już nie zwraca uwagi. W swojej twórczości stosuje eksperymentalne podejście do tradycyjnych technik obróbki metalu, a materiały, których używa, pochodzą głównie z recyklingu, czasami bezpośrednio z przestarzałych przedmiotów gospodarstwa domowego. Jej prace dotyczą życia, miłości, kultury i bycia młodą kobietą w dzisiejszych czasach, lub zupełnie innych rzeczy, w zależności od sytuacji. W tej przestrzeni „pomiędzy” jej prace oscylują pomiędzy uśpieniem a napięciem, sacrum a trywialnością. Kwestionują wartość tego, co resztkowe, i osobliwą urodę tego, co zanika, a jednocześnie odmawia zniknięcia. W ramach wystawy w KAF rozwija swoje inspiracje kinem, kampowymi wnętrzami i kulturą z czasu swojego dorastania, czyli z przełomu mileniów, łącząc je działaniami scenograficznymi, które funkcjonują na styku sztuk wizualnych i scenicznych.

Tadeusz Kantor (1915, Wielopole Skrzyńskie – 1990, Kraków) – jeden z najważniejszych twórców awangardy XX wieku: malarz, rysownik, teoretyk sztuki, scenograf i reżyser, autor happeningów, wybitny reformator teatru. Studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie (1934–1939). W czasie okupacji współtworzył Podziemny Teatr Niezależny, realizując m.in. Balladynę Juliusza Słowackiego (1943) i Powrót Odysa Stanisława Wyspiańskiego (1944). Był współzałożycielem Grupy Młodych Plastyków oraz współorganizatorem I Wystawy Sztuki Nowoczesnej w Krakowie (1948).

Od połowy lat 40. projektował scenografie i kostiumy dla teatrów zawodowych, a w latach 1950–1954 wycofał się z oficjalnego życia artystycznego w geście sprzeciwu wobec socrealizmu. Jego malarstwo rozwijało się w dialogu z informel, dadaizmem i sztuką konceptualną. Na początku lat 60. zrezygnował z tradycyjnego obrazu, tworząc ambalaże – jedne z najbardziej rozpoznawalnych dzieł Kantora, w tym słynne „parasolki”.

Od 1965 realizował happeningi i akcje artystyczne we współpracy z Galerią Foksal. W 1975 ogłosił manifest Teatru Śmierci, którego kulminacją była jedna z jego najbardziej ikonicznych realizacji – Umarła klasa. Wątki kantorowskie są również obecne we Wrocławiu, m.in. poprzez znane z przestrzeni publicznej gigantyczne Krzesło. W kolekcji Sylwii i Piotra Krupów znajdują się prace z cyklu emballage, projekt kostiumu “Człowiek Atrapa” (związany z pracą nad spektaklem W małym dworku Witkacego w Teatrze Cricot 2.) oraz liczne gwasze i szkice powiązane z jego działaniami performatywnymi.