Arsenic Ballerinas, 2026

radiowa instalacja dźwiękowa
133 zmodyfikowane szminki, nadajniki i odbiorniki FM

Szminka i pocisk do karabinu mają wspólny zarówno skład, jak i kształt: mogą być zabarwione radem lub ołowiem i najczęściej spoczywają w metalowej tubce. Podczas II wojny światowej zużyte tubki po szminkach przetapiano na kule, a łuski niekiedy stawały się pojemnikami na szminkę. Ołów, arsen i rtęć należały wówczas do materiałów powszechnie stosowanych i cenionych. Obecne zarówno w pierwszych eksperymentach radiowych, jak i we współczesnych urządzeniach komputerowych, pierwiastki te stopniowo przenikały z naszych ust do technologii. Czy odziedziczona toksyczność szminki może przekształcić się w półprzewodnik mogący odbierać transmisje radiowe? A jeśli tak – jakie wiadomości będą do niego docierać? Arsenic ballerinas to długoterminowy projekt badawczy, który sięga do mineralogii kosmetyków, aby opowiedzieć nieznany rozdział historii radia i wojny.

Instalacja przedstawia rój rezonujących szminek pełniących funkcję odbiorników radiowych, uchwyconych w chwili, gdy kula rozcina powietrze. Lecące w formacji „baleriny” stają się pociskami odsłaniającymi splątane historie wojennych przemian, sieci YL (young lady – kodowe określenie amatorskich operatorek radiowych, niezależnie od ich wieku) oraz mineralogii metali ciężkich obecnych zarówno w kosmetykach, jak i obwodach radiowych. Pomadki równocześnie pełnią funkcję odbiorników radiowych FM i środków maskujących, a ich materialna forma staje się częścią układów elektronicznych. Metalowe obudowy, wyposażone w miniaturowe głośniki, działają jako rezonatory, a zarazem osłona obwodów; same szminki mają wbudowane anteny. Przez radiowy szum przebija się gęstwina transmisji: komunikaty YL nadawane alfabetem Morse’a i głosem, archiwalne fragmenty propagandy radiowej, piosenki, a także nagranie artystki nakładającej sobie szminkę. Ten dźwiękowy chaos otacza publiczność intymną kapsułą czasu, przywołując przedwojenne chwile, gdy wszyscy przygotowywali się na nieuniknione uderzenie.

Coquetta, 2018–2025

Coquetta, stylizowana na diwę femme fatal, powstała z połączenia przedmiotów znalezionych na śmietniku i obsesji na punkcie upiększania się. Czerpiąc z jednego z najstarszych ludzkich rytuałów – nakładania kosmetyków – Coquetta przeobraża się za sprawą zmysłowo wyglądających, samodzielnie skonstruowanych instrumentów elektronicznych. Ich fizyczna forma i brzmienie zmieniają się symbiotycznie pod wpływem stosowanych substancji oraz napięć sterujących.

Aparat dźwiękowy, łączący kosmetyki z elektroniką, został ręcznie skonstruowany w formie „wędrownego salonu piękności”, w którym codzienna toaleta przybiera formę wykonywanej krok po kroku procedury makijażu.

Narzędzia do nakładania makijażu – pędzle, gąbki i waciki – oraz substancje chemiczne, takie jak kremy i kosmetyki, przekształcają się w urządzenia generujące dźwięk. Rytmicznie nakładane na twarz, stopniowo budują crescendo. Nawilżanie, złuszczanie, podkręcanie rzęs, nakładanie cieni do powiek, pudrowanie, malowanie ust i inne czynności wyrażane są poprzez charakterystyczne, szorstkie dźwięki.

W miarę nakładania na twarz kolejnych substancji, Coquetta przeobraża się w sarkastyczny sposób, stając się w końcu „piękna”, lecz zarazem w pewien sposób zdeformowana.

Coquetta jest olśniewającym, ultrakobiecym alter ego Ioany Vreme Moser. Artystka, która przez niemal dziesięć lat była tancerką baletową dorastającą w świecie scen operow

Bad Girl Organ

obiekt dźwiękowy z wykorzystaniem szminek, 2025

Czy moja szminka jest półprzewodnikiem? W Bad Girl Organ rola szminki rozpięta jest między niemoralnością i toksycznością, normami piękna lalki Barbie a ruchami oporu. Od Rhodopis Serviteur – jednej z pierwszych szminek odlewanych w formie naboju, po „Pocałunek śmierci” – pistolet agenta KGB ukryty w tubce tego kosmetyku, szminki i ołów pozostawały ze sobą związane na przestrzeni dziejów. Praca składa się z siedmiu pomadek wykonanych na podstawie historycznych receptur zawierających metale ciężkie; na powierzchni każdej z nich umieszczono nazwę użytego składnika. Tlenek rtęci, arsenopiryt, czerwień miniumowa oraz tlenki ołowiu i żelaza wprawiono w stan oscylacji, wykorzystując ich właściwości półprzewodnikowe do przewodzenia i odchylania prądów, a tym samym do wytwarzania szumu.